To Care as Caress en Washing Hands op Afzender Boulevard

Bestaat er ook een culturele zone? Ja, weet Theaterfestival Boulevard. Het is zelfs de meest flexibele. Binnen de veranderlijke ruimte laten ze je deze zomer cultuur zien, horen en – dankzij de vindingrijkheid van makers – ook aanraken. Want zelfs in dit jaar dat Boulevard geen festival kan zijn, duiken ze op met concerten, performances en installaties. In juli en augustus 2020. In theaters en op straat, maar ook in wijken en weilanden. Afzender: Boulevard.
Building Conversation maakt onderdeel uit van Afzender Boulevard met de volgende twee programma’s.

To Care as Caress
In To Care as Caress exploreren we wat zorg is en kan zijn.
Met medewerkers uit de zorg, mantelzorgers en iedereen die zich aangesproken voelt reflecteren we op de huidige tijd. Een tijd waarin het verlenen van zorg, mentaal en fysiek, opnieuw betekenis krijgt. 
Waar zorgen we precies voor? Willen we kost wat kost voorkomen dat mensen ziek worden, of willen we zorgen dat iemand zich niet eenzaam voelt? En hebben we nood aan een nieuw sociaal contract waar zorg een centrale plek krijgt?
Bij To Care as Caress wordt het lichaam als bron van kennis ingezet om te reflecteren op de tijd van nu. Het is een bijzonder gesprek waarbij je beweegt door de ruimte en uit gaat van de mensen en verhalen die aanwezig zijn. Middels een methode geïnspireerd op systemisch opstellingen werk worden verschillende perspectieven zichtbaar gemaakt. Als groep wordt gezamenlijk onderzocht wat er op dat moment gebeurt. Met elkaar worden nieuwe kanten van zorgzaamheid en zorg ontdekt en zichtbaar gemaakt.

Washing Hands
Washing Hands is een ritueel, ontworpen om fysiek contact terug te brengen in de publieke ruimte.
Een eenvoudig vormgegeven installatie, opgesteld in de (semi) openbare ruimte.
Voorbijgangers en bezoekers, die elkaar wel of juist niet kennen, nemen elk plaats aan een kant van een doorzichtige plaat rondom een waskom. Door elkaars handen met zeep te wassen, ontstaat er weer de mogelijkheid om elkaar aan te raken. Deze bijzondere manier contact biedt tevens de gelegenheid om op een andere manier met elkaar te spreken.
Want hoe praten we nu, in de tijd van Corona, met elkaar? Wat doet de sociale afstand en het gebrek aan fysiek contact met de manier waarop we ons tot elkaar verhouden? Worden we er ook afstandelijker van, of ontstaat er een nieuw soort nabijheid, een andere manier van verbonden zijn? 

Foto: Bart Grietens

Foto: Sedat Suna

 

Op zaterdag 29 augustus spreekt Lotte van den Berg een tekst uit in het openluchttheater op de Citadel. De tekst, die Lotte op verzoek van het festival schreef, bezegelt de laatste avond van Afzender Boulevard 2020. Het publiek bestaat uit makers, festivalpartners, en andere genodigden.
Het is een tekst die binnenkomt – in oren, hoofden en dieper – om niet meer weg te gaan.

Wat betekent het om samen te zijn?
Wat betekent het om samen te leven?
En wat heeft theater daar mee te maken?

Aan de hand van deze grote vragen wil ik vandaag een paar dingen zeggen.

Om te beginnen:
Wat betekent het om hier samen verantwoordelijk te zijn voor dit moment?

Je zou kunnen zeggen dat ik verantwoordelijk ben voor dit moment,
omdat ik ben opgestaan en mijn stem verhef.

Maar is dat zo?

20 jaar geleden deed ik auditie voor de Regieopleiding aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. In mijn motivatie-brief schreef ik het volgende:

Dat er tijdens de voorstelling iemand op kan staan, die ‘Stop!’ roept.
Dat is wat mij fascineert.
Dat het live is.
Een levende kunstvorm.
Dat het onvoorziene onderdeel is
en moet zijn,
van hetgeen zich voltrekt.

Dit moment wordt niet alleen door mij ‘gemaakt’.
Jullie doen mee.
Ook als je stil bent en luistert doe je mee.
Deze microfoon doet mee, de stoelen waarop jullie zitten, de regen….

15 jaar geleden maakte ik Het blauwe uur.
Een voorstellingen die speelde om half 6 ’s ochtends, bij het opkomen van de zon,
midden in de stad, op straat, voor basisschool kinderen en hun ouders.

Na afloop vroeg een jongetje van een jaar of 6 aan zijn moeder:
‘Mama, wie heeft deze voorstelling gemaakt?’ zijn moeder wees naar mij.
‘Maar mama,’ zei het jongetje opnieuw, ‘wie heeft dan de wereld gemaakt?’
Ik herinner me dat hij om zich heen keek en een gebaar maakte met zijn armen;
‘Dit allemaal, wie heeft dat gemaakt?’.
De moeder lachte, ontroert, maar er kwam geen antwoord.
Er is ook geen antwoord. Of toch?

Wij. Wij hebben deze wereld gemaakt.
Wij: de algen, de bomen, de bergen, de zandkorrels, de mensen en de regendruppels.
Wij samen.
Wij samen maken deze wereld en dit moment.

Drie weken geleden kwam ik een vrouw tegen.
Energiek. Vol vuur. Lange rok. Grote bril.
Ze reed langs op de fiets. Stapte af.
Zij op straat met de fiets in de hand. Ik op de stoep.
We spraken met elkaar.
‘Theater is geen gebouw’, zei ze.
‘Theater heeft geen muren. Geen manteau, geen verhoogd podium, geen stoelen. Theater is een houding’.

(…)

Lees de hele toespraak in het Herinneringsboek van Festival Boulevard 2020.