Agonistisch gesprek

Het Agonistisch gesprek is ontwikkeld in reactie op de filosofe Chantal Mouffe die spreekt over het belang van conflict in de politieke arena en een oproep doet aan kunstenaars om mee te werken aan de ontwikkeling van wat zij noemt de agonistische ruimte. 
De agonist is de tegenstander, niet te verwarren met de antagonist, de vijand. Tussen consensus en oorlog ligt een groot scala aan mogelijkheden waarin we elkaars tegenstanders kunnen zijn, daar moeten we gebruik van maken, aldus Mouffe.
We combineren haar theorie met de praktijk en theorie van Maori communities en de manier waarop zij met elkaar in gesprek gaan. In een uitgebreid welkomstritueel erkennen ze allereerst het verschil tussen de partijen die met elkaar in gesprek gaan. Vervolgens vindt er een toenadering plaats in het besef dat ondanks de bestaande verschillen iedereen dezelfde lucht in ademt. En pas dan gaan ze met elkaar in gesprek. Dit gebeurt binnen in de community ruimte, zonder vast meubilair en voornamelijk liggend op kussens op de houten vloer. 
Wij hebben ons laten inspireren door deze drie stappen en behandelen ze als een simpele choreografie waarin de deelnemers steeds andere fysieke houdingen aannemen ten opzichte van elkaar: tegenover elkaar staand, dichtbij elkaar staand, liggend op de rug.
De impact van de fysieke houding op de inhoud van het gesprek is enorm. Dit gesprek wordt uitgevoerd met als uitgangspunt een conflict dat daadwerkelijk in de groep speelt en/of een maatschappelijk urgent conflict. De deelnemers beslissen altijd zelf wat ze met elkaar willen behandelen en aangaan.