De toenemende maatschappelijke onrust doet ons snakken naar momenten waarop tegengestelde belangen en ogenschijnlijk onoplosbare conflicten in gezamenlijkheid doorlopen kunnen worden. Eenvoudig is dit allerminst. Maatschappelijke vraagstukken zijn aangescherpt, mensen fixeren hun standpunten en posities steeds meer, ze komen steeds vaker recht tegen over elkaar te staan. Vele gesprekken lijken niet meer gevoerd te kunnen worden en, erger nog, daar lijken we ons bij neergelegd te hebben.

Wij dagen onszelf uit om juist voor deze niet gevoerde gesprekken vorm te vinden en ruimte te scheppen. En we zijn ervan overtuigd dat de ruimte hiervoor te vinden is binnen de kunsten. De dagdagelijkse realiteit staat bol van de gesprekken die alleen in ons eigen hoofd of in onze eigen kring gevoerd worden, met een cirkelgang van zichzelf bevestigende gedachten tot gevolg. De ruimte van de kunsten bevindt zich naast deze dagdagelijkse realiteit. Het is een tussenruimte, een tijdelijk interval van waaruit we, met enige afstand tot onszelf, kunnen reflecteren op de manier waarop we denken en spreken. Door de gesprekken te laten plaatsvinden in deze tussenruimte, op deze tijdelijke plek, het witte canvas, kunnen mensen voor even loskomen van de door henzelf en anderen gefixeerde posities en kunnen ze ervaren hoe het is om vanuit ander perspectief het gesprek te voeren.

Van de kunstenaar wordt verwacht toekomstbeelden te schetsen die richting en hoop geven en een uitweg bieden weg van de doemscenario’s die wereldwijd en Europees leidend zijn. Wij vervullen die rol graag, maar denken op onze beurt dat het nog belangrijker is ons deelnemend publiek het vertrouwen te geven en tools aan te reiken waarmee zij zelf tot anders kijken en opnieuw denken kunnen komen. De visie, het inzicht, de blik op een hernieuwde toekomst is van ons allen. Of zoals Jozef Beuys ooit zei: ‘Iedereen is een kunstenaar.’ Ieder mens bezit de creativiteit en denkkracht om zich een andere wereld voor te kunnen stellen. In de gesprekken/performances die wij opvoeren, worden de deelnemers uitgedaagd om via diverse perspectiefwisselingen een lenigheid van denken te ontwikkelen die kan bijdragen aan een wendbaar heden, een samenzijn dat beweeglijk, creatief en vloeibaar is.